Bu gece sancılıyım yine
Korkuyorum.
Kulaklarımda anlamsız bir çınlama sesi
Derin uykulara hasret gözlerim
Sahi gözlerim nerede?
Biraz ağrılı bu aralar.
Karanlık olmasın, sessizliğin
Ortasında, halsiz vücudumla
Korku sesleri geliyor üzerime.
Yanı başımda annem
Sıkıca tutuyor beni
Emin olamadığım bir yerimden.
Hissedemiyorum pek.
Ama hiç olmadığı kadar
Sancılar var karnımda.
Biraz da toprak kokusu.
Nelerin olduğunu anlamam için
Biraz daha büyümem gerekti sanırım.
Ancak bu sokaklar biraz karışık,
Biraz karmaşık.
Sanki büyüsem her şey geçecekmiş gibi.
Yeniden koşup, güvenle oynayacağım,
Üzerimde mavi gökyüzü.
Yeniden güneşle bakışacağız
Rüzgârın ferahlığında.
Ama büyümek, vicdansız diyarlarda,
Güvenlik insafsız mekânlarda,
Merhamet, insanlık ve kahkaha
Nerelerde, bilmiyorum.
Evet, ben Gazze’de bir çocuğum.
Kollarımda tozlu
Ve yarım kalmış bir oyuncağım var.
Bunca gürültünün içinde
Sessizlikten ölüyor,
Her zerremiz.
Belki de dünyada bir tek bizler
Kalmışızdır.
Anlamsız bir bekleyiş içindeyiz.
Sabahın gelmeyeceğini bilerek
Büyük bir sabrın içindeyiz.
Annemin gözyaşları damlarken
Üzerime, uyumadığını anlıyorum.
Çaresiz bir haykırışla son veriyor
Oda belirsizliğine.
Gelmeyeceğini bile bile sesleniyor
Bir çığlıkla uzaklara.
Babamı bekliyorduk,
Uzun gecelerdir.
Ancak gürültülü gecelerde
Hiçbir çığlık umursanmazdı.
Durdurulamayan neydi?
Neyin ortasındayız?
Ne? Niçin? Bilmiyordum.
Belki de sonundayız zamanın.
Henüz pek başlayamadığım,
Güzel günlerin.
Gazze’de bir çocuğum ben,
Bir filmin ortasındaymışçasına
İzleniyorum, acısıyla, hüznüyle,
Bir yok oluşun filmi!
Emrullah KIRKAN
Follow
