İslam tarihinin uzun geçmişinde, iktidar sahiplerinin adaletten uzaklaşarak keyfî yönetimlerine bigâne kalarak konfor alanlarını korumaya çalışan vüzera, ulema, meşayih hep olmuştur. Bunların sayıları öyle azımsanacak gibi de değildir. Kimileri iktidar sahiplerinin kendilerine bulaşmamalarının ardına saklanarak başkalarının acısını görmezden gelmiş, umursamaz tavırlar takınmıştır. Kimileri az menfaatler karşılığında sessiz kalmayı, kendi çıkarları için daha faydalı görmüşlerdir. Kimileri ise aymaz kişilikleriyle başkalarını umursamamış, hayatlarını gönüllerince yaşama yolunu seçmişlerdir. Her güruhun, her bireyin ayrı bir seçimi ve tutumu olmuştur.
Tarih sahnesinde vücut bulmuş devletlerin millî veya dinî hüviyetleri olsun, fark etmez, iktidarın büyülü gücünü eline geçirenler, bütün ulvi değerleri unutup arzularının peşine takılırlar. Seçilene, atanana ya da sıra kendisine gelene kadar farklı kişilik özellikleri sergileyen, çoğunluğun hoşuna giden vaatlerde bulunan ya da kitlelerin umudu olan niceleri, iktidar olduktan sonra bu durumu ya da buna benzerlerini yaşamış ve sergilemişlerdir. Bunun olması neredeyse zorunlu olacak derecede bir realitedir. Kur’an’da, tarih kitaplarında gücün büyüsüne kapılıp adaletsizliği, keyfiliği seçenlerin örnekleri çokça vardır. İktidarın bu gücünden, büyüsünden kendilerini koruyabilenler elbette vardır ama sayıları yok denecek kadar azdır. Bunların da ömürleri çok uzun olmamıştır. Güç müptelası belasına kapılmış harisler tarafından bir şekilde ya bertaraf edilmiş ya da isteklerini yerine getirtebilecekleri bir kıvama getirmişlerdir.
İktidarı, gücü, devleti kutsayanlar, kendilerini adaletsizliğin pençeleri arasında bulmuşlardır. İlk zamanlar, bu durumdan rahatsızlık duyanlar, bir müddet sonra mevcut duruma alışmaya, bunu benimsemeye hatta abartmaya başlarlar. Bu durum neredeyse bir teamül hâline gelmiş ve bundan korunmak çok zor bir hâl almıştır. İnanç, kanun ya da vicdan gibi otokontrol mekanizmalarının olmaması, yöneticinin ve yönetimin adaletten uzaklaşmasını kolaylaştırır ve hızlandırır. Hele bir de etrafta hakikatin üstünü örten, zalimi alkışlayan, pohpohlayan bir ayak takımı da varsa işte o zaman mutlu bir azınlık dışında, yönetimden memnun olan, mutlu ve rahat bir yaşam süren kimseyi bulmak mümkün olmaz. İktidar sahibinin yanlışların görülmediği hatta bu yanlışların dahi doğru olarak gösterildiği bir ortamda yöneticiler, kendilerini en doğru olarak görmeye ve başkalarının fikirlerini dinlememeye başlar. En ufak bir eleştiriye dahi tahammül edemez olurlar.
Dost meclislerinde ya da hitap edilen kalabalık kitlelerin önünde adalet, vicdan, refah nutukları atılır; hamaset edebiyatları yapılır; Hz. Ömer’i, hata yaptığında eğri kılıcıyla düzelteceğini söyleyen sahabenin mevzusu misal olarak anlatılır. Ancak kendilerine hakkı haykırmak isteyen, bazı konularda hata yaptıklarını söyleyen kişiler, durumlar, olaylar ile karşılaştıklarında tüm bu söylenenlerin bir edebiyat olduğu açıkça görülmektedir zira bu tarz eleştirilere hiçbir şekilde tahammülleri olmadığını hemen gösterirler. Eleştirenler, doğru olduğunu düşündüklerini söyleyenler büyük bir gazap ile karşılanır ve tez zamanda derdest edilir, hadleri bildirilir ve akıllanmaları sağlanır. Buna rağmen akıllanmayan olursa onlar bir kez daha evvela tedip edilir, bilahare tekrar derdest edilir, kamuoyu önünde itibarları düşürülür, haklarında henüz verilmiş bir karar olmasa da suçlu olarak ilan edilir. İktidar sahiplerinin çevresini kuşatan ve hakikat üzerini âdeta bir kâbus gibi örten ayak takımı da bu eğri kılıç sahiplerinin üzerlerine, avına acımasızca saldıran vahşi bir hayvan timsali saldırırlar, onları suçlarlar hatta gerekirse yalan haberler bile üretirler. Bunları öyle bir hâle getirirler ki halk nezdinde hiçbir inandırıcılıkları, itibarları kalmaz. İddialar ortaya atıldığı andan itibaren itibar suikastına kurban edilirler ve sanki toplumun en büyük suçluları bunlarmış gibi muamele görürler. Böylece iktidar sahipleri iktidarlarını daha muhkem kaleler içinde tutmaya muvaffak olurlar, benzer niyetleri olanların gözleri korkutulur ve sindirilir. Durumları ibret-i âlem olsun diye de her türlü mecrada bunları durmadan gündeme getirirler ki benzer durumların önüne geçilsin. Nasrettin Hoca misali, çocuğu testiyi kırmadan önce döverler ki testi kırıldıktan sonra azarlamak zorunda kalmasınlar zaten testi kırıldıktan sonra da azarlamanın pek bir kıymeti olmuyor.
Güç sahipleri, etraflarındaki ayak takımları, şakşakçılar vazifelerini bihakkın yerine getiriyorlar. Peki, her fırsatta selef âlimlerinin zulüm, adaletsizlik karşısında sessiz kalmadıklarını, gerekirse bu uğurda bedel ödediklerini dillerinden düşürmeyen insaf sahipleri neden sessizliğe bürünmeyi tercih ederler ki? Hakkı haykırdıkları için baskı gören, zindanlara atılan, işkence gören hatta şehit edilenlerin anlattıkları, haykırdıkları hiçbir şey yok mu? Zulmün ilelebet abat olmayacağı, ömürlerin zulme sessiz kalmak için yeterince uzun olmadığı, mazlumların ahının yerle yeksen olmayacağı, din günü sahibi tarafından bu ahların yükseltileceği bilinmiyor mu da haksızlıklar karşısında lal kesilir irfan ve vicdan sahipleri? Kendileriyle aynı doğrultuda düşünmedikleri yahut aynı çizgide ilerlemedikleri için mi haksızlığa uğrayanlar için tek bir kelime edilmiyor? Acaba yüreklerin bir köşesine sinmiş bir korku mu yeşermeye başladı da bu durum karşısında sessizlik tercih ediliyor? Hayatlara egemen olmaya başlayan konfor, hak neferlerini de mi ele geçirdi ya da mallar, evlatlar, ticaretler mi tatlı gelmeye başladı?
Vallahi sırf hakkı haykırdıkları için dün de bugün de baskı görenler, Allah’a verdikleri sözlerini yerine getirmeye çalışıyorlar. Fakat bunların hak mücadelesinde onları yalnız bırakanların hâlleri, Allah’a kalmıştır. Umulur ki Allah, kalplere hakikat sevgisi yerleştirir de sırf söylediklerinden dolayı baskı ve zulüm gören Müslüman kardeşlerine bir kelimeyle dahi olsa sahip çıkarlar.
Korkmak, dünyaperestlerin işidir, hak âşıklarının değil. Çünkü hak âşıkları bilirler ki zalim ne kadar zalim olsa da cürmü kadar yer yakacaktır ve zulmü kıyamete kadar sürmeyecektir ve Allah (cc) hakkı haykıranları, hakkı haykıranlara arka çıkanları ya bu dünyada muzaffer kılacak ya da öbür dünyada mükâfatlandıracaktır. Bu onun asla değişmeyecek olan vaadidir ve bizler biliriz ki Allah vaadinden asla dönmez.
“(Ey Muhammed,) Allah’ı sakın zulmedenlerin yapmakta olduklarından gafil sanma, onları yalnızca gözlerin dehşetle belireceği bir güne ertelemektedir” (İbrahim, 42).
Taşkın ÖNEL
Akhisar
30.08.2026
Follow
