“Acaba!” diyorum, insanlar ölümle nasıl baş edebiliyorlar?
Sıkça esen rüzgârın alaşağı ettiği nefisler, gamsız kalabilmenin yolunu nasıl buluyorlar?
Nedametsiz gürültüler, nasıl oluyor da yolunu kaybettirmiyor kişiye?
Yorulunca pes etmek, hangi inancın lügatinde yazıyor?
Ve yoğun sıkıntılar, niçin ruhları diriltmeye yaramıyor?
Kişi, dünyaya karıştığında birtakım gerçekler yüzsüzce kendini göstermeye başlar. Her gün yılmadan öten çalar saatler, itici bir tavırla dürter sahibini. Nefsini kuyulara hapsetmiş insanlığa; renklerin, yıldızların ve toprağın farkına vardırmak, ancak bu yolla mümkündür. Gün olur, yüzüne vuran güneş, bir anlam ifade etmez. Gürültüyle kavga eden bulutların hırçınlığı, varlığı kesinleşmiş o günü hatırlatmaz. Nisyan bağları öyle sağlamlaşır ki neyi ihmal ettiğini, neyi yok saydığını bilemez insan. Uyandırıcı güçlerin tamamını siler hafızasından. Neticede geriye silik anlarla dolu, paspal bir akıl kalır.
Malumdur ki gücün terk ettiği bir bedende yorgunluk peyda olur. Gürültüler bir şey ifade etmez hâle geldiğinde kişinin şahsi ölümü gerçekleşir. Duyularını yitirip yalnızca sisli neşeleri dikizler durur. Önüne çıkan kavisli yollar bedenini bertaraf ederken öylece izlemenin acziyetine bürünür. Çokluğun nefes nefese yetişmeye çalıştığı kavisli yollara atmaktan alıkoyamaz kendini. O, meşhur olana dâhil olmanın keyfiyle sarhoş olurken azınlığa gösterilen rahmetten mahrum kalır. Hakikati parçalayıp her parçasını farklı kılıflara sokmaya çalışanlardan biri olur. Ekâbir olma yolunda ilerleyen herkes gibi, aklının zekâtını vermeyip hevasına köle olmayı tercih eder. Neticede görüp de sakladığı her şey, haşr mahkemesinin kurulduğu günde açığa çıkar.
İnsan bazen vakitsiz öten kuşlara doğrultulan sapan kadar acımasız olabiliyor. İlgisini cezbetmeyen ve şımarıklığını artırmayan her şeyi yok etmeye meyilli bir yaratığa dönüşüyor. Farklı fıtratlara tahammül edemiyor ve başvurduğu ilk yol, her daim, yok etmek oluyor. Pinekleyecek yer arayan bir sineği yok ediyor. Tefekkür denizine davet eden yağmurları, bedenini muhafaza ederek yok ediyor. Anlayış gerektiren olaylarda üste çıkmayı yücelik kabul edip muhabbeti ve hoşgörüyü yok ediyor. Beklenmedik anlarda biriktirip kustuğu sözlerle güveni, sevgiyi, hatıraları, yaşanmışlık barındıran tüm yılları yok ediyor. Uykunun kollarından kopamayıp gündüzü, karanlığın içine hevesinin öncülük ettiği her şeyi sığdırarak geceyi yok ediyor. Hülasa insan hiçbir şeyden sağ çıkamıyor. Ya beğenisinin öncülüğünde hareket ederek ruhunun kirini korumak için faydasız (!) olan her şeyi yok ediyor ya da yok etmeye güç yetiremediği şeylerin gölgesinde yaşamayı beceremeyip yok oluyor.
İnsan yok olmadığı sürece yok sayamaz. Bedeninin zilleti ruhunun çukurlarına indiği vakit; içi, güzellikleri alaşağı etmeye ayarlanır. Kendinde olmayan sırları etrafında görmeye katlanamaz çünkü. Hikmetine erişemediği, hurda olarak gördüğü tazeliklerin tadına varamadığı için ezilir de ezilir. Elde etme arzusunun o sonu görünmeyen uçurumuna düşer ve zemine çakılana dek akıllanmaz. Sonunda her şeyden çok varmak istediği o zirve, firavunun dibini boyladığı denizin ötesine geçemez.
Yolunda gitmeyen her şey, insanın içindeki baş edemediği kuytular ve yıkamadığı duvarlar sebebiyledir. Yapışması ve serbest bırakması gereken şeylerin ayırdına varamadığından ömrü boyunca emeklemenin ötesine geçemez. Sürüp giden yıllar yalnızca attığı küçük adımları büyütmekle geçer. “Başardım!” demenin kolaylığına bürünür. Zorluklar ve ardında sakladığı mükâfatlar da her vakit olduğu gibi taliplerini bekler durur.
Ölümle baş etmek, yaşamayı bilmekle;
gamsız kalabilmek, rüzgârın içindeki nefis rahmeti görebilmekle;
yolunu kaybetmemek, gürültüleri duyumsamakla;
pes etmemek, sürekli yorulmakla;
dirilmek, sıkıntı sahibi olmakla mümkün.
Hülasa bizler, kuşların vakitsiz ötüşünü değil de vakitsiz ölümünü görebilsek belki ruhumuzun yaraları müstesna bir deva bulur.
Rüveyde Bera PALA
