Vahiyden uzak bir eğitimde hayır yoktur, olmayacaktır da. Çünkü böyle bir anlayışta Allah’a yetkinlik verilmemekte, Allah devre dışı bırakılmaktadır. Bu durumdan hayır beklenmez, beklenmemelidir.
Allah hem var hem yok gibi davranmak, Allah’a başkaldırmaktır. “Allah bir yerde vardır, diğer yerlere karışamaz; onun görevi bizi yaratmak, bize rızkımızı, yağmuru, karı ve yaşam kaynaklarımızı vermektir. Başka hiçbir şeye karışmaması gerekir.” şeklindeki bir düşünce, cehaletten kaynaklanan bir düşüncedir.
Allah, her yerde yetkindir; her şeyden haberdardır ve her şeye hâkimdir. Bunun aksini düşünmek, insanı dinden çıkarabilecek inançlara götürür. Rabbimiz bir ayetinde şöyle buyurmaktadır: “Gaybın anahtarları yalnızca onun katındadır. Onları, ondan başkası bilmez. Karada ve denizde olanları, o bilir. Onun ilmi ve haberi dışında, dalından bir yaprak bile düşmez.” (En’âm, 59)
Ağaçtan düşen bir yaprak dahi Allah’ın izni olmadan ve onun bilgisi dışında düşmüyorsa Allah o kadar aciz midir ki bazıları Allah’ın yeryüzüne hükmetmesini istemiyor ve “Olmaz öyle şey.” diyor? Elbette olmaz öyle şey, diyenler yanılmaktadır.
Vahiy, kurtuluşun anahtarıdır. Vahiyden habersiz bir yaşamda ahlak olmaz, saygı olmaz, haram ve helal sınırları tanınmaz, din bilinmez, peygamber önemsenmez ve Allah’ın emirleri önemsenmez. Anne-babaya saygı gösterilmez, faiz normalleşir, zina sıradanlaşır. Allah’a şirk koşma hususunda toplum kör, sağır ve dilsiz hâle gelir. Kısacası vahiy hayattır, kurtuluşun adıdır.
Rabbimiz bir ayetinde şöyle buyurmaktadır: “De ki hangi şey şahitlikçe en büyüktür? De ki (Hak peygamber olduğuma dair) benimle sizin aranızda Allah şahittir. Bu Kur’an bana, kendisiyle sizi ve ulaştığı herkesi uyarmam için vahyolundu. Yoksa siz, Allah ile beraber başka ilahlar olduğuna şahitlik mi ediyorsunuz? De ki ben buna şahitlik etmem. O, ancak bir tek Allah’tır, ben sizin ortak koştuğunuz şeylerden kesinlikle uzağım, de.” (En’âm, 19) Nitekim Kur’an-ı Kerim, tüm insanlığa vahyedilmiştir. Ona uyanlar, kurtuluşa ereceklerdir. Uymayanlarsa bunun hesabını vereceklerdir.
İnsan, hayatı boyunca doğruyu ve kurtuluş yolunu arar. Ancak insan aklı, her konuda doğruyu bulmada tek başına yeterli değildir, olamaz da. Çünkü insanın bilgisi sınırlı, arzuları ve duyguları ise çoğu zaman onu yanıltmaya müsaittir. Bu sebeple yüce Allah, insanları başıboş bırakmamış; peygamberler ve vahiy aracılığıyla onlara doğru yolu göstermiştir.
Kurtuluş; insanların heva ve heveslerine, geleneklerine, çoğunluğun düşüncesine veya beşerî sistemlere göre yaşamakta değildir. Asıl kurtuluş, Allah’ın gönderdiği vahye teslim olmak ve hayatı vahyin ölçülerine göre düzenlemektir. Rabbimiz şöyle buyurur: “Kim benim hidayetime uyarsa artık o ne sapar ne de bedbaht olur.” (Tâhâ, 123)
Vahiy, insanın yolunu aydınlatan bir nurdur. İnsan ne kadar güçlü, bilgili ve zengin olursa olsun, Allah’ın yolundan uzaklaştığında gerçek huzur ve kurtuluşa ulaşamaz. Huzuru eşyada, giyimde, kuşamda, gezmede, eğlenmede arar fakat bulamaz.
Tarih boyunca nice kavimler, peygamberlerin getirdiği vahye karşı çıkmış; kendi arzularını ve atalarının yolunu tercih etmişlerdir. Sonunda ise sapıklık ve helak ile karşılaşmışlardır.
Bugün de Müslümanların en büyük ihtiyacı, Kur’an’ı yalnızca okumak değil; onu anlamak, hayatlarına hâkim kılmak ve her konuda onun hükümlerine tabi olmaktır. Üzülerek söylüyorum; Müslümanlar bildikleriyle yaşamamakta, ortama göre hareket etmektedirler. İbadette, ahlakta, aile hayatında, ticarette ve toplum düzeninde ölçümüz vahiy olmalıdır.
Unutmamalıyız ki kurtuluş, “Ben böyle düşünüyorum.” demekle değil, “Allah ve resulü ne buyuruyor?” diyerek yaşamaktır. Çünkü gerçek mümin; kendi arzularını değil, Allah’ın hükmünü tercih edendir.
Rabbimiz, bizleri vahye sımsıkı sarılan, Kur’an’ın hükümlerini hayatına hâkim kılan ve kurtuluşa eren kullarından eylesin. Âmin.
Emrah DOĞRU
