Türkiye’de, özellikle de son yıllarda, çok sık gündem değişmektedir. Bazen arka arkaya, bazen de, aynı anda birden fazla gündem tartışılmaktadır. Bu gündem yoğunluğu nedeniyle, olayları takip etmek, sıhhatli bir değerlendirmeye tabi tutmak da çoğunlukla mümkün olmamaktadır. Sadece son bir iki hafta içerisinde meydana gelen gündemler sıralanmaya kalkışılsa, herhalde sahifeler yetmez. Bu gündem yoğunluğuna ilave bir de, TV’lerde her gün, her kanalda sözde askeri ve sivil uzmanların, stratejistlerin katılımı ile yapılan derinliksiz, içeriksiz tartışma programları kafaları daha da karıştırmaktadır. Ergenekon operasyonlarından, İran ile takas antlaşmasına kadar, Mavi Marmara gemisindeki Siyonist vahşetten, Davutoğlu ile Siyonist Sanayi ve Ticaret Bakanın gizli görüşmesine kadar ve gündemden hiç düşmeyen terör gibi sayılmayacak kadar daha birçok gündem!.. Ancak son günlerde, TC’nin dış politikasını derinden etkileyeceğe benzeyen gündem ise, Mavi Marmara gemisine yapılan Siyonist saldırı olmuştur. Bunu, sırasıyla İran takas antlaşması ve bu antlaşma dolayısıyla BMGK’de (Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi) yapılan oylamada TC’nin hayır oyu vermesi ve bu çerçevede başlayan eksen kayması tartışmaları ve PKK terörünün azgınlaşması izlemektedir.

     PKK terörünün bazen durması, bazen de azgınlaşmasının arkasında Siyonist ve sömürgeci ülkelerin menfaatleri yatmaktadır. Türkiye’ye boyun eğdirmek ya da bir şeyleri kabule zorlamak söz konusu olduğu zamanlarda, ya derin devlet, ya da derin devlet işbirliğiyle emperyal ve Siyonist destekli PKK terörünün azgınlaştığı ve kırsal kesimden kent merkezlerine doğru yayıldığı görülmektedir. Son günlerde, 31 Mayıs‘tan bu yana meydana gelen terör olaylarını da bu çerçevede değerlendirmek gerekir. Dolayısıyla, İskenderun’daki deniz donanmasına yönelik gerçekleştirilen saldırı ile Mavi Marmara Gemisine yönelik saldırının aynı güne denk gelmesi asla tesadüf olarak değerlendirilemez. Aslında Reşadiye’den itibaren meydana gelen PKK terörünün, sadece PKK’nın kendi imkânlarıyla ve sadece kendi menfaatleri doğrultusunda gerçekleştirildiği olaylar değildir. ABD’nin anlık istihbaratına ve Siyonist İsrail yapımı Heron’lara rağmen 150–200 kişilik PKK grubu sınırdan geçebiliyorsa, hiç kimse, bu girişin ABD ve Siyonist İsrail’den bağımsız olduğunu düşünmemelidir. ABD’li yetkililerin, biz PKK’yı terör örgütü olarak değerlendiriyoruz, Türkiye ile stratejik ortak olmanın gereğini yapıyoruz demesi, asla inandırıcı değildir. Çünkü sadece Kuzey Irak değil, bütünüyle Irak, ABD’nin işgali altındadır. ABD, PKK’yı ve PKK’nın kamplarını Irak’ta kapatacak ve PKK’nın sadece sınırda değil içeride de gerçekleştireceği terörü durduracak güce ve imkâna sahiptir. ABD bunu yapmadığı için, Türkiye’de birçok sivil ve askeri yetkili PKK terörü arkasında ABD ve Siyonist İsrail’in bulunduğuna inanmakta ve bunu da açıkça dillendirmektedir. Ancak, bu bilinmesine ve çeşitli resmi ortamlarda da gündem yapılmasına rağmen, ne Siyonist İsrail’e, ne de stratejik müttefik ABD’ye karşı ciddi hiçbir yaptırım yapıl(a)mamıştır. Ekonomisiyle, askeri teknolojisiyle ve siyasetiyle ABD’ye ve Siyonist İsrail’e göbekten bağlı olan bir ülkenin böyle bir yaptırım yapmasını beklemek, Türkiye-ABD-Siyonist İsrail ilişkilerini bilmemek anlamına gelir. Çünkü Türkiye’nin, böyle bir adım atacak ve gereğini yapacak ne gücü vardır, ne de cesareti vardır. Oysa bir ülkenin bağımsız olup olmaması,  kendi menfaatleri doğrultusunda politika oluşturmasına bağlıdır. Kim ne derse desin, Türkiye, ABD ve hatta Siyonist İsrail’e rağmen politika üretebilecek bir iradeye sahip değildir. Türkiye için bu durum, bugün ya da son yıllarda ortaya çıkmış bir problem değildir. Bu problem, Türkiye Cumhuriyeti Devleti ile yaşıt bir problemdir. 

DEVAMI 134. SAYIMIZDA..